„— Jestem pewien, że i w pańskim życiu było wiele wpływających na nie, czysto ludzkich zdarzeń. Oto potępia pan mnie teraz za mój stosunek do Mary...
Ale, być może, i pan spotkał kiedyś na swej drodze dziewczynę imieniem Mary, którą pan kochał, szanował lub... nienawidził...
Twarz Cavyego pokryła się śmiertelną bladością. Nie patrzył na mnie. Był zmieszany i przygnębiony.
— Proszę przestać — powiedział dziwnie matowym głosem, po czym opanowawszy się, prawie wykrzyknął — Dość, starczy tych czczych wywodów! Pan... pan nic nie wie... I nie może wiedzieć!
Czyżbym utracił poczucie miary, ostrożność Czyżbym obudził w nim podejrzenia
Takie myśli towarzyszyły mi w drodze do domu, lecz nie mogły zagłuszyć satysfakcji. Pojedynek został wygrany.
Zdziwi Cię zapewne łatwość (i bezpodstawność) mego zwycięstwa. Ale zastanów się, Kate. Oto przykład słoń, potężne, ogromne zwierzę, w gruncie rzeczy jest tchórzliwy. A dlaczego Bo ma niewielu przeciwników wśród zwierząt i, powiedzmy, nie jest moralnie przygotowany do odpierania ataków, a tym bardziej do napaści. Korzystają z tego doświadczeni myśliwi. Potężne giganty uciekają przed małym człowiekiem, bojąc się krzyków i bębnów. Tak samo i ludzie... Cavy nigdy nie spotkał się ze sprzeciwem. Ci, co mieszkali i pracowali obok niego, niepostrzeżenie mu się podporządkowywali.“(10)