„Abel Heart wtrącił
— Na pewno!
— No właśnie! A z tym przepijaniem złotego piasku... różnie bywa. Jeden oblewa odkrycie żyły, inny pije, bo już stąd wyjeżdża. Powiem krótko kto ma dobrą działkę, ten wyda w mojej budzie tak niewiele, że tego nie odczuje. A kto trafił źle i wynik całego tygodnia pracy może zmieścić w rożku swej chusty, ten tu nie zagląda. Nie myślcie jednak, że zarabiam tylko na wódce. Mam tu sprzęt górniczy, mam żywność. Bez niej pomarliby z głodu.
— Nie ma zwierzyny — zaniepokoił się Karol.
— W Custer City poza kojotami... nio, Chociaż jeszcze minionej jesieni żyły w okolicy jelenie, już je stąd wypłoszono. A w wodach roiło się od pstrągów. Kto lubił ryby, mógł mieć niezłą, bo bezpłatną spiżarnię. Jak zaczęto przeimywać piasek i kopać doły, pstrągi znikły. Tak to wygląda. Kto chce zapolować, musi iść dalej, w głąb gór.
— I chodzą
— Gdzie tam! Każdy pilnuje swego klejmu, grzebie w błocie i uważa, że polowanie to strata czasu. Ot, po prostu gorączka złota, jak ją nazywają. Ale dosyć z tym. Chcecie postawić dom Pokażę wam najlepsze miejsce blisko wody i daleko od śmieci, których tu pełno. Idziemy!
Poszli. Wybrał równą jak stół polankę na skraju lasu jeszcze nie tkniętego siekierą. Strumień płynął sto kroków od tego miejsca i prawie w swej pierwotnej formie. Kopacze jeszcze nie dotarli tutaj, gdy wiadomość o bogatszych złożach nad Spring Creek wygnała wszystkich. Było więc cicho i spokojnie. A zaledwie paręset jardów w dół rzeki widniały na brzegach górki piasku nad dołami, leżały stosy blaszanych puszek po konserwach, odpadki kości i szkło potłuczonych butelek.“(11)