„Nie, tego im nie opowiedziałem, zabrakło mi wiary w siebie. W rozmowie wyszła na jaw moja bezsilność w stosunku do rzeczywistości. Nie
umiem jej opowiedzieć tak, żeby stała się równie rzeczywista dla nich, jak wtedy dla mnie, i po kilku zdaniach orientuję się, że mam do czynienia nie tylko z czymś, czego oni nie znają, lecz z czymś istotniejszym, czego także ja nie znam. Może ja to wszystko źle zapamiętałem albo nie zdążyłem zrozumieć Oprócz doświadczeń nie przeżytych dzieli nas od siebie niepoznawalność doświadczeń, które przeżyliśmy. Jesteśmy izolowani przez dwie kondygnacje nieznajomości rzeczy na pierwszej nie znamy cudzych przeżyć, na drugiej własnych. Jedną z moich najczęstszych refleksji po faktach jest myśl, że byłem wewnątrz sprawy, której prawdziwego znaczenia nie rozumiałem, a która posłużyła się mną jako znaczeniem prostym. Jeśli po latach chcę jej dać odpowiedź i przeżyć ją jeszcze raz z lepszą świadomością, nigdy się to nie udaje. Prawdziwa rzeczywistość się nie powtarza i nie przyjmuje odpowiedzi. To my się powtarzamy i nam jest dawana odpowiedź. ^
...Przez rozchyloną storę widać plac, zastanawiające, dlaczego taki pusty, tylko parę budek z dewocjonaliami. Pomyślał, że pewnie jest niedziela. A zatem wkrótce odezwą się dzwony i znowu będzie mu się zdawało, że człowiek na kolumnie rusza głową. Niepotrzebnie tyle pił tej nocy.“(9)