„Rozwinięta została szczegółowa teoria dotycząca przypadków, gdy bodźce i przepływy termodynamiczne nie zależą od czasu. Procesy takie nazywa się procesami stacjonarnymi. Konsekwencją stałości w czasie bodźców i przepływów jest niezerowe, lecz niezmienne w czasie źródło entropii. Zatem odpływ entropii w procesie stacjonarnym ma się bilansować z jej produkcją. Zgodnie z zasadą Prigoginea „w stanie stacjonarnym i przy niezmienności zewnętrznych parametrów produkcja entropii w układzie jest stała i minimalna". Twierdzenie to obowiązuje jedynie dla termodynamiki stacjonarnych procesów nieodwracalnych. Stan stacjonarny występuje wtedy, gdy zewnętrzne parametry układu pozostają stałe. Stan ten może być osiągnięty także przy bardzo powolnych zmianach warunków zewnętrznych, kompensowanych przez parametry układu.
W powyższym ujęciu wzrost, rozwój i starzenie się organizmu, jako termodynamicznego układu otwartego, charakteryzuje się ciągłym zmierzaniem do stanu stacjonarnego. Cechą tego dążenia jest zmniejszanie w czasie produkcji entropii w organizmie. Prigogine wyróżnia dwa rodzaje stanów stacjonarnych stan równowagi dynamicznej (steady state), w którym ogólny stan układu zostaje zachowany dzięki stałej wymianie materii i energii z otoczeniem, oraz właściwy stan stacjonarny, zdefiniowany jako stan asymptotyczny, charakterystyczny dla układów odosobnionych (w biologii oznaczający martwicę tkanek, śmierć). Jeśli nie zostanie to w dalszym tekście specjalnie zaznaczone, przez stany stacjonarne rozumieć będziemy dynamiczne stany stacjonarne (steady state).“(6)